inter lineas

inter lineas

Vom Westen nichts neues ...?

Zin en onzin, gebundeld

Labiel (con)Federalisme

ActualiteitPosted by grim(m)burger Thu, December 26, 2013 11:44:58

De kogel is door de kerk: Johnny Thijs stapt op bij de post. Een abrupte halvering van zijn loon, eenzijdig door de pseudowerkgever opgelegd uit populistisch geïnspireerd eigenbelang, zag de veteraan van de post niet zitten. Hij hield de eer aan zichzelf. Over de moraliteit van hoge lonen op zich wil ik het hier niet hebben, wel echter over maten en gewichten.

Het vertrek van Thijs was een uitgelezen gelegenheid van de politieke bazen om wat nieuws te spinnen. Juist daarom komt de minister voor Overheidsbedrijven - zou hij ook al de gewestelijke intercommunales beheren? - één en ander toelichten op tv. Eerlijk gezegd, kon ik geen gezicht plakken op “Labille”. Een vijftiental seconden in het interview was het duidelijk dat de voorname heer zich ook zeer voornaam uitdoste, en daarmee is niks verkeerd; meestal ondersteunt het plunje de boodschap, zeker als het armtierig of rijkelijk is.

Wat me echter heel vreemd voorkwam was dat hij in zijn "reactie" uitlegde dat Thijs blijkbaar niet begreep dat vele mensen met duizend of vijftienhonderd euro per maand moesten rondkomen. Als een laaggeplaatste vakbondsman zoiets vertelt kan ik daar best inkomen, want hij staat zelf ook niet heel ver van dat maandelijks bedrag. Als een politicus die eruit ziet alsof hij net van een luxejacht van Dolce & Gabana is gestapt, die taal gebruikt dan..…wel, dan vraag ik me af of mijn eerste indrukken over zijn financiële mogelijkheden juist zijn.

En zie, daags voor Kerstmis publiceert De Morgen dat de heer Labille zelf binnen de PS de rol speelt van “de man op de achtergrond”, zoals Koen Geens voor de CD&V. In zijn tijd àchter de schermen was hij tevens de man die zowel de Waalse Socialistische Mutualiteit leidde, tegelijk met FOREM (de Waalse FIT) en … 44 andere, gecumuleerde bestuurdersmandaten. Zou de staatssecretaris ons kunnen vertellen hoeveel geld hij jaarlijks opstreek terwijl hij deze functies uitoefende en, tegelijk, hoe hij elk van die taken op voldoende wijze kon invullen? Op die manier krijgen we een duidelijker beeld van "maten en gewichten". Misschien heeft hij die bovennatuurlijke gave van efficiëntie meegekregen gedurende zijn “opleiding” bij het alombekende revisie en accountancykantoor van Papa Michel Daerden.

De machinaties voor individueel en collectief geldgewin in onze partijpolitieke symbool-democratie verrassen ons niet meer. Het merkwaardige aan dit verhaal is dat een man die zelf groot geld heeft “verdiend”, Thijs en de burgers van dit land er, met zware stem en strenge blik, gaat aan herinneren dat er ook nog mensen zijn die slechts duizend euro verdienen – en! – dat hij, de minsiter van de PS, voor hen opkomt! Cynisme ten top gedreven!

In dit land vragen vele mensen zich nog steeds af of ze straks voor de N-VA moeten stemmen. Immers, wat is, naast het confederalisme, het programma van die partij? Met tegenstanders zoals de PS (en net vandaag ook met ruggesteun van Bruno Tobback, SP-a), hoeft de N-VA niet te vrezen. De ostentatieve boodschap van de machtspartijen “doe wat ik predik, doe niet wat ik doe” is voldoende voedingsbodem om de N-VA in Vlaanderen ver boven politieke (ge)modder te tillen, en te houden. Het komt allemaal “degelijk bestuur” niet ten goede.

Grimbergen, 26 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post36

Banken redden zichzelf...!?

ActualiteitPosted by grim(m)burger Thu, December 19, 2013 11:15:33
De Ministers van Financiën van de EU lidstaten hebben, eindelijk, een akkoord bereikt over hoe de banken in de toekomst (indien nodig) gered moeten worden: door de investeerders!

Het lijkt erop alsof ze op die manier een mijlpaal hebben bereikt, ten minste zo stelt ook onze onafhankelijke pers het voor. Victorie! Ook al moeten we nog tien jaar wachten alvorens de investeerders een voldoende grote pot zullen opzij gezet hebben om iet of wat bescherming te kunnen bieden.

Maar wacht eens: waren, en zijn banken geen private ondernemingen? Zegt het wetboek niet dat investeerders verantwoordelijk zijn voor het redden van hun vennootschap, of voor het verliezen van hun kapitaal? Waarom moeten ze dan een andere regel maken, die hetzelfde inhoudt? En hebben ze ervoor gezorgd dat "bon père de famille" aandeelhouders (cfr. Fortis) beschermd worden tegen misleiding in verband met risico?

Ik weet het: de hamvraag is “wie beschermt de spaarders?” Op het eerste zicht kan dat enkel via een “gegarandeerde spaarpot”. Dat is, grosso modo, wat de excellenties nu zijn overeengekomen: de banken moeten uit hun winsten (van de investeerders!) fondsen afdragen om de spaarders soelaas te bieden bij, God beware ons, nieuwe “accidents de parcours”.

Er zijn natuurlijk andere manieren om ervoor te zorgen dat de geschiedenis zich, wat dit specifieke accident betreft, niet herhaalt: men kan de spaarders (tot een bepaald bedrag) preferentiële schuldeisers maken. Zodoende zouden de activa van een failliete bank eerst en vooral worden aangesproken (= te gelde gemaakt) om spaartegoeden terug te betalen. Niet alleen dienen deze activa als buffer maar, en misschien belangrijker: de banken en financiële instellingen zullen hun onderlinge zaken heel anders gaan bekijken want bij grote accidenten zullen de zakelijke partijen niet als eerste worden vergoed! Een ramp als Dexia, zoals wij ze nu kennen, zou daarbij op quasi-natuurlijke wijze uiterst onwaarschijnlijk worden (en sowieso niet de kleine spaarders treffen). De discussie over spaarbanken en/of zakenbanken wordt zelfs de facto overbodig!

Bijkomend zou de overheid de banken gerechtelijk (hebben) kunnen vervolgen. Het is toch merkwaardig dat, tot op vandaag, geen enkele hoge piet van Wall Street voor fouten werd vervolgd. Datzelfde fenomeen stellen we ook vast in Europa. De genegotieerde boetes die aan grootbanken worden opgelegd zijn spreekwoordelijke peanuts. (JP Morgan verdient binnen het jaar hun miljardenmonsterboete met gemak terug en krijgt belastingaftrek voor geleden verliezen, inclusief boetes!!). Niet alleen blijven de bankiers zelf voor hun wandaden buiten schot, er worden zelfs precedenten geschapen die handig zullen zijn bij het volgende debacle, gelijkberechtiging weet u!

Dat de EU excellenties na meer dan een jaar aan het begin staan van een manier om de investeerders te laten opdraaien voor fouten (en wellicht fraude) van bankiers, lijkt een stap vooruit. Dat de praktisch bruikbare garantie voor spaarders nog een tiental jaar op zich laat wachten wordt geminimaliseerd. Inmiddels hebben de overheden hun financiële vrienden gered met geld van al de kleine belastingbetalers, en de bankiers zelf een hart onder de riem gestoken met de boodschap dat ze eigenlijk bona fide hebben gehandeld.

De façade is helemaal gerenoveerd, de haute finance en de politiek schudden elkaar de hand en lachen in hun vuist, terwijl de “onafhankelijke” pers ernaar kijkt en de gepaste klokken luidt. En de burger blijft zitten met zijn vraag: "Waarom worden spaargelden geen absoluut preferentiële bankschuld en hoe komt het toch dat geen enkele bankier wordt vervolgd na een biljoenenverlies?"

Grimbergen, 19 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post33

Freya's Vrome Wens

ActualiteitPosted by grim(m)burger Sat, December 07, 2013 21:12:45
Freya stelt voor dat, om mogelijke verdachtmaking te vermijden, politici in de toekomst zich zouden onthouden van het besturen van ondernemingen, zeker als die in verband kunnen gebracht worden met overheidsbeslissingen.

Het zou zonde zijn om haar voor deze sinterklaas bedenking een zwarte piet door te schuiven, maar het blijft verbazen waarom zij, en politici in het algemeen, met deze gewaardeerde deontologische suggesties in de kranten grote sier willen maken terwijl ze, in feite, onmiddellijke opportuniteiten hebben om hun partijgenoten te stimuleren om hic et nunc het geweer van schouder te veranderen en een ‘sterk signaal’, met andere woorden een sprekend voorbeeld van anders-DOEN, te produceren.

Ik refereer hier naar Electrawinds.
Neen, niet naar het verleden van Electrawinds, eerder naar het heden en naar de toekomst. Want wat stellen we vast? Terwijl Freya op haar preekstoel met haar kruis zwaait, is het Limburgse bedrijf Nuhma (via haar dochter Bionerga) naar verlijdt (De Tijd van 7 dec) vergevorderd in onderhandelingen met Electrawinds over de overname van het zogenaamde kroonjuweel van laatstgenoemde, namelijk de Biostoom divisie.

Laat ons eerst kennismaken met de gezichten (en breinen) achter de kopers. Nuhma is een intercommunale holding waar, bij de samenstelling werd gestreefd naar een brede coalitie, die bestaat uit bestuursleden van gans Limburg. De leden zijn: Frieda Brepoels, Tony Coonen, Thierry de Grunne, Marc Vandeput, Steven Vandeput, Mark Vanleeuw, Peter Vanvelthoven en André Vautmans. Men moet niet Carl Devos heten om in één oogopslag vast te stellen dat dit een doodgewoon politiek bedrijf is (zoals er in België zeer vele zijn), een bedrijf dat sowieso ook aan de Limburgse gemeenten een mooi dividend wil uitbetalen (waarvan bovengenoemde heren meestal vooraanstaande bestuurders zijn)

Wat is de dochter Bionerga dan wel? Gebruik makend van al de grote symboolwoorden (klimaat, kwaliteit, gezondheid, enz..), is de missie van het bedrijf naar eigen zeggen: als betrouwbare, klantgerichte en maatschappelijk verantwoorde ondernemer optimaal grondstoffen en energie recupereren uit niet-herbruikbare afvalstromen. Let wel: de “ondernemer” is in deze context gewoon een oogverblindend “placebo” voor “overheid”. Wie er in de Raad van Bestuur zit is ook het bekijken waard: de Grunne Thierry, De Ceulaer Maarten, Coonen Tony, Nuhma NV vv Kelchtermans Ludo, Brouns Hubert, Cremers Walter, De Vis Dirk, Pirens Freddy, Truyens Raf, Verheyen Peter, Wouters Luc, Brepoels Frieda, Vanleeuw Mark, Schetz Marc, Peeters Philip (CEO), Jans Peter (CFO). Hoeveel ondernemers? Hoeveel experten in bio-energie? Hoeveel politici?

Welnu, is het niet vreemd dat een intercommunale onderhandelt over deze overname nadat privé bedrijven (o.a. baggeraar Jan De Nul) afgewezen werden? Waarom zou een intercommunale, die zich bezig houdt met afvalverwerking voor Limburgse gemeenten, bestuurd door LImburgse politiekers, plots strategische en/of economische belangen hebben bij het overnemen van Biostoom aan een hogere prijs dan andere bieders? Is het de rol van een overheidsbedrijf om tot zulke actie over te gaan? Hoe was deze overname zelfs maar het overwegen waard in het kader van het lange-termijn plan van een provinciale intercommunale? Wat anders dan een vriendendienst kan hierin een bepalende rol spelen? Met wiens geld worden zulke vriendendiensten betaald?

Freya’s oproep is inmiddels grootmoedig overgenomen door haar partij, wellicht om uit de wind te kunnen staan als het straks rond Electrawinds toch echt gaat stormen. Schitterend! Kunnen al de bekeerde medestanders dan, om te beginnen, op een zeer praktische manier uit de doeken doen hoe zij structuren (zoals (bv deze Nuhma/Bionerga) gaan hervormen, of opdoeken? Ach, niet simpel want het betekent een vervanging van quasi het algehele bestuur en management, waarvan het "ons-helpt-ons" gehalte de volle honderd procent bedraagt.

Dat politici enkele bestuursmandaten uitoefenen als onderdeel van hun ambt is trouwens niet direct problematisch, misschien zelfs zeer nuttig. Maar als we in dit land au sérieux willen genomen worden betreffende het aan banden leggen van de particratie, van de belangenverstrengeling en, onvermijdelijk, van de corruptie dan kunnen we best beginnen met de zitpenningen (en andere vormen van verloning) van politieke mandatarissen de iure tot nul Euro te herleiden: ze worden daarvoor reeds betaald als deel van hun openbare functie. Tegelijk moeten we het oprichten van overheidsbedrijven zoals Bionerga, die perfect vanuit het privé initiatief kunnen worden opgestart (eventueel met wat weloverwogen overheidssteun) doodgewoon verbieden, zoniet verglijden we verder in een verstikkend moeras dat van langsom meer met totalitaire toestanden, en dito machtsconcentratie, gemeen heeft .


Grimbergen, 7 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post30

F*** me rijk

ActualiteitPosted by grim(m)burger Tue, December 03, 2013 15:55:59

De publicatie van het “Grote Gezinsrapport” zou ons allemaal aan het denken moeten zetten. Dat het samenvalt met de heissa over de "F*** me rich" campagne van een doordeweekse (maar trendy) cavaproducent is louter toeval; het werpt echter een ondeugend licht op de hedendaagse huwelijksproblematiek, vandaar de titel!

40% van de dertigers is al gescheiden en 25% van de kinderen heeft gescheiden ouder. Men zegt dat 33% van de kinderen opgr oeit in een éénoudergezin. Dat dertigers scheiden is geen nieuws, dat 33% van de kinderen in éénoudergezinnen opgroeien is slecht nieuws – voor de kinderen tenminste.

37% (van de samenwonenden) zegt perfect gelukkig te kunnen zijn zonder kinderen. Fantastisch! Stel niet uit tot morgen wat vandaag kan, ook al wordt Vallformosa daarvan niet rijk.

Alle gekheid op een stokje, wat zich vandaag in onze omgeving en in onze cultuur afspeelt is dat “kinderen hebben” ofwel een stukje is in de puzzel van “het perfecte plaatje”, ofwel een onvervreemdbaar recht van elke sterveling die er eentje (of meer) wil, ongeacht wat hij of zij daarmee of daarvoor later doen. En, uiteraard bijna per definitie, worden de rechten van de kinderen een subsidiair probleem, zoals in de spreuk “eerst oompje en dan oompjes kinderen”.

Maar goed, het is moeilijk om in onze huidige tijdsgeest te argumenteren tegen het feit dat koppels méér, of anders, verantwoordelijk moeten worden gesteld voor hun nakomelingschap. Dat zou slechts een belemmering inhouden van hun recht op vrijheid. Daarenboven zorgt de maatschappij er wel voor dat het probleem van gebroken gezinnen (een collectief waaronder ook éénoudergezinnen ressorteren) wordt geminimaliseerd, zodat het schuldgevoelen niet de kop hoeft op te steken.

Niettegenstaande de kinderen voor dit gezinsrapport blijkbaar niet bevraagd werden, stipt De Morgen toch aan dat sociologen overal indicaties vinden dat kinderen van gebroken gezinnen slechter presteren op school, vaker ziek zijn en makkelijker in de criminaliteit belanden. Dus toch een negatief effect, in tegenstelling tot wat we meestal van "de progressieven" reeds jarenlang te horen krijgen!

DM van 3 december stelt “Samenleving niet aangepast aan nieuwe realiteit van eenoudergezinnen”. Dat is wellicht juist. De kernvraag is hoe die samenleving moet aangepast worden aan de nieuwe levensstijl van de westerse burger! Welnu, het lijkt me een interessante piste om na te gaan waarom kinderen voor hun dagelijks leven niet kunnen losgemaakt worden van hun gescheiden ouders en ondergebracht in gemeenschapshuizen, omringd met de beste zorgen waarbij ze, uiteraard, regelmatig persoonlijk contact kunnen onderhouden met hun ouders. Immers, een kind is in de eerste plaats niet “van en voor zijn ouders”, maar “van en voor zichzelf”.

Als de beste oplossing voor het opvoeden van kinderen, namelijk een gelukkig gezin, niet voorhanden is moet men niet terugdeinzen om AL de alternatieven te bekijken, inclusief die welke de breuk met het ideaalbeeld van de ouderlijke familie duidelijk maken… Misschien helpt dat de ouders om wat langer stil te staan bij de noden van hun gezin en bij de compromissen die ZIJ zelf daarbij moeten sluiten, in plaats van de toekomst van hun kinderen te compromitteren.


Grimbergen, 3 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post29

Oekraïense Revolutie

ActualiteitPosted by grim(m)burger Mon, December 02, 2013 12:04:47

Wie het maandagochtendnieuws heeft gehoord of gelezen, zou denken dat gans Oekraïne in opstand is gekomen en dat de democratische krachten van alle windstreken gebundeld zijn tegen de regering.

Men moet diep in internationale kranten en websites graven alvorens men wat onderliggende details en feiten vindt. Blijkt dat die achtergrondinformatie de opinies, zijnde de "headlines", van de westerse media, die aangeven dat de revolutie aan de gang is, onderuit haalt. Met uitzondering van Kiev, waar zowel de media als de "revolutionairen" – overal en altijd twee aantrekkingspolen - in groten getale aanwezig zijn en hun stemmen laten horen, is de revolutie in Oekraïne blijkbaar (nog steeds) ver weg.

Dat er zondagavond honderdduizend betogers waren in Kiev, tegenover de tienduizend, waarvan we gedurende een week dagelijks overvolle beelden zagen, is ontegensprekelijk juist. Deze opkomst is zonder meer een indicatie van groeiend ongenoegen en volkswoede, tenminste in het Westen van Oekraïne.

Uit wat graafwerk blijkt dat er in Lviv, aan de Poolse grens, twintigduizend betogers waren. Lviv is een stad van achthonderdduizend inwoners, gelegen in een streek waar de hunkering naar Europa verreweg het grootst is. Trouwens, tienduizenden grensbewoners werken vandaag o.m. in Polen, waar ze taken uitvoeren die Poolse mannen en vrouwen in West-Europa voor hun rekening nemen. In Chernivtsi, wat verder van de grens, werden vier duizend betogers opgetekend, of nul komma één percent uit een bevolking van meer dan driehonderdduizend. Een tegenvaller?

In het oosten van het land, waar de grote meerderheid Russisch spreekt, is de toestand nog minder revolutionair. In Dnepropetrovsk, de derde grootste stad van Ukraïne, rapporteerde men enkele duizenden manifestanten. In Donetsk, met meer dan een miljoen inwoners ook de thuisstad van Yanukovich, telden westerse journalisten enkele honderden betogers. Niet direct een volksopstand!

Tot slot vond ik nog twee belangrijke nieuwtjes die de geschakeerde context van al het revolutiegeschal bijkleuren. Mr. Sokolev, ex-journalist, activist en als dusdanig één van de “gezichten en tongen” van de protesten, werd “prime time” uitgenodigd op Ukraina TV.

De uitnodiging was merkwaardig, vooral omdat het TV station eigendom is van Rinat Akhmetov, oligarch en rijkste man van Oekraïne. In dezelfde lijn hebben ook de nummers twee en drie in de oligarchengalerij (Mr. Viktor Pinchuk en Mr. Dmytro Furtash) zich reeds opgeworpen om mee te werken aan een “herconfiguratie van het parlement”. Wat dat laatste ook moge betekenen in termen van democratisch gehalte, laat ik in het midden, maar het is duidelijk dat de rijksten in het protest “mogelijkheden” zien om de politiek, uiteraard democratisch, naar hun hand te zetten.

In datzelfde democratisch verband waren de uitspraken van Sobolev zeer relevant: “Mensen zijn niet op straat gekomen om politici te steunen! Velen onder hen willen geen politici meer. De echte macht moet bij de burgers terecht komen, niet bij ministers, presidenten en politici”. Hoewel in de praktijk wat onhandig om te implementeren, is dit een verzuchting die ook in de westerse democratieën te horen is – vraag het maar aan de Bretoenen.

Bovenstaande betekent helemaal niet dat er in Oekraïne niets aan de hand is, en dat de regering stevig in het zadel zit. Het betekent echter evenmin dat “de Oekraïners” meer welvaart van Europa kunnen en mogen verwachten dan van Rusland. Helemaal niet, al was het maar omdat minstens de helft van Europa zelf blut is.

Dat de politie er stevig op los heeft geslagen valt evenmin goed te praten, en wordt straks misschien een belangrijk kantelpunt in het revolutionaire verhaal. Dat Rusland druk heeft uitgeoefend om een verdere aansluiting bij Europa te fnuiken, lijdt geen twijfel. Dat Europa “de vrije media” heeft gebruikt om druk aan de andere zijde uit te oefenen staat evenzeer vast. Europa lijkt zich daarvoor te beroepen op het grote morele gelijk en de ethische suprematie, kortom op de kracht van haar democratie. Dat die democratie inmiddels een schim is geworden van haar oorspronkelijk gedachtegoed is daarbij, inclusief het gedrag van de vrije media, een onbelangrijk detail.

Grimbergen, 2 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post26

Louis kent zelfs Michel niet...

ActualiteitPosted by grim(m)burger Fri, November 22, 2013 14:36:50

Er gaat geen dag voorbij of onze politieke klasse draait ons, tenminste ergens in de Europese Unie, een rad voor de ogen, intussen met de glimlach jonglerend met de vlag van de democratie. En, ongelooflijk maar waar: de vrije pers, ze luisteren en kijken ernaar, en zwijgen.

Neem nu Louis Michel en de door hem ingediende amendementen op de Europese privacy wetten. Het verhaal dat ons wordt opgehangen is de moeite van het ontleden waard.

Ten eerste: Michel weet, naar eigen zeggen, helemaal niks af van die ontelbare amendementen, en heeft er geen benul van hoe die tot in het parlement zijn geraakt. Vragen: 1) een door-de-wol-geverfde politicus, zeer bekend met het democratisch parlementair systeem, weet blijkbaar niet hoe amendementen (zouden) kunnen ingediend worden – hij moet dat bij zijn medewerkers gaan vràgen?? 2) een dag voor de stemming is hij – nota bene zelf apetrots op zijn juridisch kunnen - helemaal niet op de hoogte van de belangrijkste elementen in de nieuwe privacy wetgeving die (ook door hem) moeten gestemd worden – hij stemt dus ja of neen zonder degelijk de inhoud te kennen? 3) heeft hij geen tijd om die teksten (met zijn medewerkers) door te nemen of vindt hij dat niet nodig?

Ten tweede: Michel beweert dat hij nog nooit met een lobbyist heeft gesproken over de privacy thema’s. Eigenlijk doet hij alsof hij diat soort mensen en ambachten helemaal niet kent. Vragen: 1) is hij, van kindsbeen in de politiek, nog altijd onbekend met lobbywerk? (Gelukkig was zijn uitspraak niet onder ede), 2) Hoe kan men ex-minister, ex-parlementariër, ex-eurocommissaris geweest zijn en nu Europarlementslid zijn, zonder met één van de tientallen duizenden lobbyisten die in Brussel actief zijn, ooit contact te hebben gehad? Moeten we hem dan verdenken van wereldvreemdheid of van een gebrek aan inschattingsvermogen (de meest voorkomende en vooralsnog ongeneeslijke kwaal bij hedendaagse politici)?

Ten derde: De schuldige is gevonden (naar goede gewoonte bij de medewerkers). Ontslag is niet aan de orde want vergiffenis schenken hoort, naar de mening van Michel, tot de opties die humane managers, een categorie waartoe hijzelf zegt te behoren, hanteren. Blijkt plots dat ontslag geven zelfs niet nodig is: de “schuldige” stapt op uit vrije wil. Vragen: 1) wat is zijn opzeggingsvergoeding als hij zelf ontslag neemt? 2) welke functie zal hij (binnenkort) door een “bevoegde of bevriende instantie” aangeboden krijgen om zijn werk op bevredigende manier verder te zetten?

Ten laatste: Wat houdt de Belgische media tegen om dit soort van vragen aan de heerschappen in kwestie te stellen, om hen zodoende de gelegenheid te geven om naakt voor de kijker, lezer of luisteraar te verschijnen – in het belang van de democratie waarvan ze zich allemaal, zonder uitzondering, de verdediger achten?

Grimbergen, 22 november 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post24

Opzegvergoeding

ActualiteitPosted by grim(m)burger Tue, September 03, 2013 10:10:14

Het circus rond de “benoemingen” komt in een nieuwe fase: de vraag naar altruïsme.

In het kort wat voorafging:
1) de regering (=partijen) organiseert stoelendans zonder veel met competenties rekening te houden,
2) Yannie Haeck maakt wereldkundig dat hij afziet van een opzegvergoeding,
3) politiek en media springen in het gareel om dit als een mooi voorbeeld van de juiste ethiek en universele moraliteit af te schilderen,
4) “men” voegt er expliciet, en ietwat dwingend, aan toe dat “anderen” dit mooie voorbeeld nog niet hebben gevold

Wat mij betreft is dit alles – zowel de benoemingen als het mediatieke gebeuren rond Haeck – pure volksverlakkerij. Voor wie het anders zou willen interpreteren heb ik deze vragen:

1) Hoe geeft men Haeck een nieuwe, evenwaardig-betalend job als CEO van de Loterij zonder hem eerst wettelijk afstand te laten doen van zijn opzegvergoeding? Of nog, hoe dom kan “HR in het kernkabinet” wel zijn? (In de privé zou hij wellicht zelf ontslag moeten nemen en tegelijk een nieuw arbeidscontract kunnen ondertekenen, zodat het recht op vergoeding vervalt)
2) Hoe kan men van De Scheemaecker eisen dat hij “gratis” een job van €300K per jaar als CEO laat schieten, voor een (hopelijk minder-betalende) functie als Voorzitter van BIAC? Waarom zou hij geen recht hebben op de hem wettelijk toekomende opzegvergoeding (naar verluidt €750K), en zelf uitkijken naar ander werk? En als die vergoeding voor de mens-in-de-straat als onbegrijpelijk overkomt, welke minister heeft dat bedrag dan wel onderhandeld?
3) Hoe vergelijken de “analysten” en de media dit alles met de “opzegvergoeding” van alle soorten van parlementariërs of, straffer nog, met de einde-mandaats-vergoedingen van Europese commissarissen? In beide gevallen hebben de heren en dames in quasi al de gevallen bijkomende en voortdurende inkomsten als bestuurder, consulent, lobbyist e.a. Ethiek en altruïsme? Louis Michel kan er in beide landstalen van meepraten!

Het lijkt er elke dag meer op dat de rechtsstaat gewoon opzij wordt geschoven als het de politiek, en de macht , goed uitkomt – uiteraard met steun van de mediamacht. Ook de democratie veroudert, verslijt en wordt ziek van binnen uit ...

Grimbergen, dinsdag 3 september 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post23

Joncheere, och Here

ActualiteitPosted by grim(m)burger Thu, August 08, 2013 21:33:46

Stel je voor dat deze dame, voor haar werk in de afvalindustrie, reeds tot “Jonkvrouw” zou verheven zijn…

De berichtgeving over wat er verkeerd is met het cv van de 41-jarige ster is, grotendeels, zeer voorzichtig. Bij de VRT is het slechts sinds vanmiddag “nieuws” geworden. Blijkbaar vindt de VRT redactie in deze komkommertijd de outing van Lyle Muns en de Kiss-in van wat holebi’s voor het Russisch consulaat veel belangrijker dan wat er gebeurt aan de top van de NMBVS. Tja.

Terug naar de niet-jonkvrouw dan maar. De voorzichtigheid in de berichtgeving is moeilijk te begrijpen: sommigen zetten ons aan om te vermoeden dat Egon Zehnder aan de basis ligt van deze “onfortuinlijke fout”, daarin trouwens, tot mijn grote verbazing, gesteund door de kandidate zelf.

Het lijkt wel alsof vele journalisten niet meer weten hoe een wervingsproces – al dan niet met de hulp van een gespecialiseerde firma, verloopt. Nochtans is het simpel. Eerst komt de beschrijving van de functie en de voorwaarden waaraan moet worden voldaan, geproduceerd door de “zoeker”. Hulp van buitenaf was daarbij welkom al was het maar omdat de vereiste kwalificaties fijntjes moesten worden omschreven, om Lallemand op zijn paard te kunnen houden.

Daarna laten de “zoekenden” die hun kandidatuur willen stellen, hun interesse aan de “zoeker” weten, meestal via een telefoontje, een brief of een e-mail (tweets kan uiteraard ook in bepaalde milieus). Het overhandigen van een “up-to-date cv” is in dat proces een standaard onderdeel. Hoewel sommige kandidaten experten betalen om dat cv volgens de regels van bepaalde kunsten te schrijven, blijft het cv – en de juistheid ervan, de verantwoordelijkheid van de kandidaat.

Dus: Joncheere is verantwoordelijk voor de inhoud van haar cv en heeft die zelf (mede) gecomponeerd. In dit specifieke geval heeft ze dat document overgemaakt aan de headhunter. Normaliter verricht deze laatste een aantal controles, dikwijls vooral referentie checks. Diploma’s worden, zeker voor oudere kandidaten, niet altijd nagetrokken. Wat headhunters bij mijn weten nooit doen is leugens of hun eigen fantasie toevoegen aan een cv van kandidaten.

Wat in al de persverhalen, verrassend genoeg, niet aan bod komt is “timing”. Vandaag weten we, via speurwerk van De Morgen, dat Joncheere via een bedrieglijk cv kandideerde bij de NMBS. We denken ook te weten dat Egon Zehnder heeft nagelaten om de vermelde diploma’s van de dame te controleren op hun echtheid. Echter wordt vanuit bepaalde hoeken reeds weken gezegd dat Joncheere de meest geschikte kandidaat is!! Neen, niet noodzakelijk wat betreft objectieve kwalificaties, is ze uitgelezen, echter wel op basis van haar goede betrekkingen met bepaalde politiekers en politieke partijen. Men mag zich de vraag stellen hoe deze publieke en politieke promotie het werk van Zehnder beïnvloed heeft. Hun stilzwijgen is tekenend.

Tot slot zetten we vaststaande feiten op een rijtje. Eén, de goddank-niet-jonkvrouw van de HAM kan moeilijk volhouden dat zij niet met haar cv heeft geknoeid (inclusief naar verluidt bezwarende informatie in LinkedIn). Twee, de headhunter Zehnder is slordig geweest bij het niet controleren van de vermelde diploma’s. Wat nog niet vast staat is de rol van de politiek in dit onverkwikkelijke verhaal, een verhaal waarin de acteurs ervan uitgingen dat het scenario reeds in steen gebeiteld was.

Grimbergen, 8 augustus 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post22
Next »