inter lineas

inter lineas

Vom Westen nichts neues ...?

Zin en onzin, gebundeld

Oekraïense Revolutie

ActualiteitPosted by grim(m)burger Mon, December 02, 2013 12:04:47

Wie het maandagochtendnieuws heeft gehoord of gelezen, zou denken dat gans Oekraïne in opstand is gekomen en dat de democratische krachten van alle windstreken gebundeld zijn tegen de regering.

Men moet diep in internationale kranten en websites graven alvorens men wat onderliggende details en feiten vindt. Blijkt dat die achtergrondinformatie de opinies, zijnde de "headlines", van de westerse media, die aangeven dat de revolutie aan de gang is, onderuit haalt. Met uitzondering van Kiev, waar zowel de media als de "revolutionairen" – overal en altijd twee aantrekkingspolen - in groten getale aanwezig zijn en hun stemmen laten horen, is de revolutie in Oekraïne blijkbaar (nog steeds) ver weg.

Dat er zondagavond honderdduizend betogers waren in Kiev, tegenover de tienduizend, waarvan we gedurende een week dagelijks overvolle beelden zagen, is ontegensprekelijk juist. Deze opkomst is zonder meer een indicatie van groeiend ongenoegen en volkswoede, tenminste in het Westen van Oekraïne.

Uit wat graafwerk blijkt dat er in Lviv, aan de Poolse grens, twintigduizend betogers waren. Lviv is een stad van achthonderdduizend inwoners, gelegen in een streek waar de hunkering naar Europa verreweg het grootst is. Trouwens, tienduizenden grensbewoners werken vandaag o.m. in Polen, waar ze taken uitvoeren die Poolse mannen en vrouwen in West-Europa voor hun rekening nemen. In Chernivtsi, wat verder van de grens, werden vier duizend betogers opgetekend, of nul komma één percent uit een bevolking van meer dan driehonderdduizend. Een tegenvaller?

In het oosten van het land, waar de grote meerderheid Russisch spreekt, is de toestand nog minder revolutionair. In Dnepropetrovsk, de derde grootste stad van Ukraïne, rapporteerde men enkele duizenden manifestanten. In Donetsk, met meer dan een miljoen inwoners ook de thuisstad van Yanukovich, telden westerse journalisten enkele honderden betogers. Niet direct een volksopstand!

Tot slot vond ik nog twee belangrijke nieuwtjes die de geschakeerde context van al het revolutiegeschal bijkleuren. Mr. Sokolev, ex-journalist, activist en als dusdanig één van de “gezichten en tongen” van de protesten, werd “prime time” uitgenodigd op Ukraina TV.

De uitnodiging was merkwaardig, vooral omdat het TV station eigendom is van Rinat Akhmetov, oligarch en rijkste man van Oekraïne. In dezelfde lijn hebben ook de nummers twee en drie in de oligarchengalerij (Mr. Viktor Pinchuk en Mr. Dmytro Furtash) zich reeds opgeworpen om mee te werken aan een “herconfiguratie van het parlement”. Wat dat laatste ook moge betekenen in termen van democratisch gehalte, laat ik in het midden, maar het is duidelijk dat de rijksten in het protest “mogelijkheden” zien om de politiek, uiteraard democratisch, naar hun hand te zetten.

In datzelfde democratisch verband waren de uitspraken van Sobolev zeer relevant: “Mensen zijn niet op straat gekomen om politici te steunen! Velen onder hen willen geen politici meer. De echte macht moet bij de burgers terecht komen, niet bij ministers, presidenten en politici”. Hoewel in de praktijk wat onhandig om te implementeren, is dit een verzuchting die ook in de westerse democratieën te horen is – vraag het maar aan de Bretoenen.

Bovenstaande betekent helemaal niet dat er in Oekraïne niets aan de hand is, en dat de regering stevig in het zadel zit. Het betekent echter evenmin dat “de Oekraïners” meer welvaart van Europa kunnen en mogen verwachten dan van Rusland. Helemaal niet, al was het maar omdat minstens de helft van Europa zelf blut is.

Dat de politie er stevig op los heeft geslagen valt evenmin goed te praten, en wordt straks misschien een belangrijk kantelpunt in het revolutionaire verhaal. Dat Rusland druk heeft uitgeoefend om een verdere aansluiting bij Europa te fnuiken, lijdt geen twijfel. Dat Europa “de vrije media” heeft gebruikt om druk aan de andere zijde uit te oefenen staat evenzeer vast. Europa lijkt zich daarvoor te beroepen op het grote morele gelijk en de ethische suprematie, kortom op de kracht van haar democratie. Dat die democratie inmiddels een schim is geworden van haar oorspronkelijk gedachtegoed is daarbij, inclusief het gedrag van de vrije media, een onbelangrijk detail.

Grimbergen, 2 december 2013

  • Comments(0)//blogs.grimburger.com/#post26