Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Vergeten Land

nederlandsPosted by grim(m)burger Tue, May 28, 2013 15:19:56

Een groep spoorzoekers op het goede spoor houden is geen makkelijke taak, noch letterlijk, noch figuurlijk. Om dat laatste wat bij te spijkeren begonnen we de dag met een rondetafel. Het is merkwaardig hoe snel er in een groep, zelfs als ze samen echt op weg willen zijn, dissentie en divergentie is ten aanzien van bepaalde thema’s, procedures of gebeurtenissen. Van tien to elf hebben we, in de lobby van het hotel in Tbilissi, op de Georgische Nationale Feestdag nog wel – gespijkerd. Er waren geen zwaargewonden. Deze oefening wordt uiteraard vervolgd.

In de letterlijke betekenis hebben we een tocht geannonceerd als zeventig kilometer bijna verdubbeld, dank zij de besluiteloosheid (jaja!) van de GPS en/of de onoplettendheid van onze navigator. De korte rit heeft drie uur geduurd, maar was leerrijk, hoewel de leerstof geen aangenaam gevoel creëerde.

In Tbilissi was het om zeven uur aan het miezeren, om acht uur aan het regenen en om tien uur aan het gieten. Toen we, na twaalven, vertrokken was ging de “drasj” onverminderd voort. De straten stonden half onder water en de auto’s maakten er een watersportfestijn van, niettegenstaande er stiller werd gereden. Na een uurtje waren we de luchthaven gepasseerd en had de felle regen plaats gemaakt voor wat gedruppel. Vanuit de kruin liep het snelle water glooiend en plooiend langs de naakte bladeren van de volgroene, schitterende Georgische bomen naar beneden. Het groen is m.i. hier veel intenser en geschakeerder dan in Ierland.

Een uur later realiseerden we ons dat we een grote omweg hadden gemaakt, helemaal rond de “wijnberg” (de Kakheti regio), waren gecirkeld. Teneinde toch een beetje kwaliteitsgarantie te hebben, stopten we voor diesel bij een “Gulf” station. In de garage ernaast werkten vier mannen onder een antieke Bedford legervrachtwagen – allemaal in stervorm op de grond, krochend en krachtend. Daarnaast stond een ooit-witte Lada, die door drie mannen werd naar voren geduwd – flasback! – tot net onder een katrol waaraan een motor bengelde. Dit was helemaal de methode die mijn papa hanteerde in de jaren zestig om een motor te vervangen.

Terug naar de werkelijkheid. De diesel kostte negentig “lari” (één lari is een halve euro - zonder apekool). Ik had enkel dollars. Het werd een stugge discussie waar een rekenmachine te pas kwam uit de jaren tachtig. Voor zover ik kon uitmaken behoorden vermenigvuldigingen met decimale getallen niet tot de interessesfeer van de pompist, een jongeman met gebeeldhouwd gezicht. Na wat heen en weer gesmoel heb ik hem de zeventig dollar overhandigd die hij vroeg. Tot mijn schade vernam ik achteraf dat we inderdaad dollars moesten meenemen maar ze omwisselen in lokale munten, alvorens iets te kopen! Bij aankomst in het hotel zou ik dit als een daad van naastenliefde beschouwen.

Inderdaad, wat we de laatste veertig kilometer te zien kregen liet er geen twijfel over bestaan: dit is een land van arme drommels. In deze streek, op een laag plateautje dat parallel loopt met de Zuidoostelijke kam van de Kaukasus, is armoede troef. De vierkante huisjes hebben verroeste ijzeren daken, soms enkel golfplaten. De aftandse Lada’s, wat eertijdse vierkante Fiat’s of ovale Ford’s, vullen in de dorpen het straatbeeld, vermoeid en uitgeblust tussen hun soortgenoten laverend. Het geeft me allemaal een indruk van reddeloosheid; de mensen die naast de weg rondhangen, lijken me lethargisch, afwezig. De drie of vier bordjes, gemarkeerd met het opschrift “-à Wien Route” , een uitvindsel van het rijke Westen, vormden een zeer cynische orgelpunt.

Ons hotel – twee sterren – is een luxegebouw in een stilgevallen stalinistische stad, Tilavi, een centrum van wijnbouw. Soberder dan in Sofia, maar wellicht wat netter en licht-er. De jonge manager is, naast de kinderen, één van de weinige positieve blikken die ik hier heb ontmoet. Wij zijn met een drietal even de “stad” ingegaan. Overal staan mannen in groepjes of alleen, de éne wat netter dan de andere: hangmannen (naar analogie met hangjongeren). Vrouwen ‘bemannen’ wat stalletjes, vooral met groenten. Bovenop de heuvel was er een overdekte markt.

“Overdekt” betekent palen met ijzeren golfplaten, en hier en daar wat lekkage. Het scenario was identiek: vrouwen aan groentestalletjes en (meestal) een man bij de vis- en vleestafels. Mooie regenboogforel (in mijn beperkte woordenschat) werd verkocht aan vijf lari per kilo. Naar Belgische normen is dat een weggevertje maar hier zeker niet. (Het minimumsalaris in Georgië is duizend lari, of vijfhonderd euro, voor diegenen die werken in loondienst!). Vanaf de trappen aan de uitgang leek het een lugubere plek, wat Breugheliaans, echter zonder zonnigheid en zonder enige vorm van plezier. Bij onze terugkeer naar het hotel kwamen de diepzwarte blikken, uitgehouwen in norse, donkerbruine gezichten, zelfs dreigend over. Dit is een plek op aarde waar “een” toekomst nog moet bedacht worden, en de mensen, ontredderd, begrijpen dat eveneens.

“Avonds waren we te gast op een wijngoed. De jonge eigenaar (of zoon van) had een uitgebreide uitleg over de Georgische wijnbouw, ten minste voor zover het de artisanale kant betreft. Hij deed dat zeer aanschouwelijk en vakkundig. Het was duidelijk dat zij de basistechnieken van de Romeinse wijnmakerij onder de knie hadden, grote, in de aarde gestopte stenen potten (amforen), waarin de wijn voor een jaar werd bewaard. In welke mate deze techniek toelaat om goede wijn te produceren, weet ik niet: de witte vond ik persoonlijk niet te drinken (en bruin van kleur) en de rode was in feite gealcoholiseerd druivensap. Ze produceerden van de overschotten wel een leuke “tjatja” (een soort “marc”), maar daarmee kan ik niet dineren.

Na een diner “couleur local” hielden we het voor bekeken. Onze taxi chauffeur sprak honderduit over het Belgisch voetbal: Gerrets, Tahamata, Standard, Beerschot, Brugge en zelfs Anderlecht rolden ietwat vierkant over zijn lippen. We hebben hem al ons kleingeld gegeven!

Tbilissi, 26 mei 2013

  • Comments(0)//silkblog.grimburger.com/#post14