Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Het Land rond de Kaspische Zee

nederlandsPosted by grim(m)burger Thu, June 06, 2013 04:14:28

Belofte maakt schuld; ik moet de bezienswaardigheden van de Kaspische Zee nog eens onder de loupe nemen, want mede door de reisperikelen zijn de steden en landschappen wat op de achtergrond gedrongen.

Laten we beginnen in Baku, waar ik exact een week geleden toekwam. Deze stad is één van de eerste steden in de wereld waar met olie geld werd verdiend, veel geld. Het was snel ook een van de havensteden met de grootste vervuiling. Terwijl dat laatste vandaag niet letterlijk en figuurlijk aan de oppervlakte drijft, ondersteunt de reuk (als de wind uit de goeie richting komt) het vermoeden dat de pollutie niet is verdwenen. Maar de stad zelf heeft een lange weg afgelegd naar rehabilitatie.

De oude stad, daterend uit de 15de eeuw, is prachtig gerestaureerd en heeft charmante hoekjes, rustig en toch bezig. De nieuwe is een toonbeeld van moderne architectuur waar, naast het frivole paleis van Eurosong 2012, een imposant trio torengebouwen staat, ’s avonds verlicht als likkende vlammende, kilometers ver zichtbaar. Alles is hier te krijgen, inclusief de topmerken (de privé residentie van de Belgische ambassadeur is boven Hermès – stijl!).

In Baku wordt het snel duidelijk dat, hoewel vele mensen de islam beoefenen, dit land eigenlijk seculier is. Langs de promenades flaneren getoiletteerde vrouwen, allemaal met lang zwart haar en meestal hoge, dunne hakken. Dat de machthebbers (De familie Aliyev en een twaalftal andere families) niet gespeend zijn van wat megalomanie blijkt uit de “Promenade des Anglais” langs de kustlijn, en de aanwezigheid van o.m. een exacte kopie van het Negresco hotel in Nice (hier Four Seasons). Het is ongetwijfeld aangenaam wonen in Baku, zeker als je over een beetje geld kan beschikken!

Turkmenbasy is daarentegen een “dump”, of een gat, zij het, naar verluidt, met een populair strand. We hebben er weinig van gezien want tussen één uur “s nachts en acht uur ’s ochtends is er niet al teveel licht. Over licht gesproken: we logeerden in één van de betere hotels van de stad: mooi wit, grote lobby, enorme vierkante eetzaal, met zwembad en fitness. Echter was er bij de helft van ons iets mis met de verlichting, en in het zwembad stond er geel water. Zelf had ik eerst kamer 605 waar er helemaal geen licht was (voor de goede orde, dit was bij aankomst na 48 uur ‘overtocht’, om 1 uur in de ochtend). Geen nood, ze zouden een elektrieker meesturen. Toen ik dat weigerde kreeg ik een andere kamer: 810 zonder licht in de badkamer. Mij wassen dat ging (want ik weet alles aan mijn lijf nog zijn) maar me scheren heb ik achterwege gelaten.

De tocht naar de Yangykala Canyon was bijwijlen adembenemend, zowel door de staat van de weg, als door de off-road stukjes in het zand, als door de vergezichten. De canyon zelf is een impressionante verzameling van veelkleurige rotspartijen en sinueuze insnijdingen. De gids vertelde ons dat dit de oude bedding van de Amy Darya was, een machtige rivier, die vroeger uitmondde in de Kaspische Zee. Wegens het optillen van de bodem, miljoenen jaren geleden, verlegde de rivier (ook bekend onder de naam Oxus) haar loop, naar het Aralmeer. (Dat staat nu droog omdat de Russen in de vijftiger jaren een elfhonderd kilometer lang kanaal hebben gegraven, om in het Zuiden van Turkmenistan water te brengen!)

Hoewel Balkanabat, onze volgende slaapplaats, niet direct in de woestijn ligt, want dichter tegen het kustgebergte, is het omgeven door zand en stenen. Net als Baku was de kleine stad een pionier in oliewinning, maar met de uitputting van de reserves, is ze terug in slaap gevallen. Het mooie hotel Nebitchi was onze eerste deftige slaapplaats in vier dagen. Hoewel het een concours had gewonnen voor zijn stijl en charme, waren de kamers meestal karig bezet. Toerisme is geen business van nationaal belang.

Alvorens we in Ashabad voet zouden zetten, hadden we afspraak in No-khur. Dit bergdorp van twee duizend inwoners, genesteld in het grensmassief met Iran, is een oase van dagelijks herders- en boerenleven. Er zijn geen hotels maar wel “homestay”. Volgens de autoritaire gids “Lonely Planet” is het huis van “Gaep en Ennebui” de beste plek. Die plek had onze gids uitgekozen. Los van de pijnlijke ongemakken bij het slapen, is het best een leuke en unieke ervaring, vooral dat laatste (hopelijk). In No-khur achtten ze zich afstammelingen van de Grieken (en Romeinen) en huwen quasi nooit met buitenstaanders. Hier is het ook officieel toegestaan voor een man om drie vrouwen te huwen. Wat me verbaasd heeft, is dat de inteelt vooralsnog (na twee duizend jaar) geen al te catastrofale gevolgen heeft gehad. En, het moet gezegd, er lopen hier veel blauwogigen, wat men niet verwacht in een zuiders land! No-khur is zonder meer een uitstap in de geschiedenis, terug naar veel vroeger.

Wat we, in het algemeen gesproken, op alle plaatsen hebben gevonden, “s morgens, ’s middags en ’s avonds, zijn de flatscreens die continu hangen te blèren. Verrassend genoeg worden deze mensen, die toch relatief traditioneel leven, overspoeld door hetzelfde soort van plastieken erotiek en postmodern gejangel die ons ook in het Westen ten deel vallen! Het Russisch mag dan al als taal in verval zijn, de Russische mtv-achtige programma’s ontbreken zelfs niet op het ontbijt. Terwijl het regime redelijk wat excentriciteit verbiedt, blijkt al deze rommel wel de rust te mogen verstoren! Het zegt heel veel over de macht van de hedendaagse media …

Morgen zijn we in Mary, vlakbij een andere hoofdstad: Merv of Margiana, een historisch centrum op de Zijderoute.

Ashabad, 5 juni 2013

  • Comments(0)//silkblog.grimburger.com/#post19