Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Oezbeekse Parel

nederlandsPosted by grim(m)burger Sun, June 09, 2013 19:06:04

Na nog maar eens een verfrissende douche bij aankomst in het hotel, te midden een langbruinbenige schare van jeugdige tennisspeelsters, bracht onze eerste avond in Bukhara snel aan het licht dat deze stad een trekpleister voor toeristen is. Niet alleen hoor je hier allerlei Europese talen, ook de “Rue des Bouchers” is van de partij. Laurent, onze ervaringsexpert, liet zich niet vangen door witte tafellakens, omzoomd door sprankelende paraplufonteintjes! Als een kip 35000 som kost, dan is dat afzetterij, betoogde hij – om van de kwaliteit nog te zwijgen.

Vijfendertigduizend? Juist, het geld is een merkwaardig verschijnsel: voor één briefje van honderd dollar krijg je hier 210 à 250 briefjes van duizend “som” cadeau. De som is de munteenheid, die dagelijks wat minder waard wordt, naar het schijnt. Omdat een briefje van duizend de grootste denominatie is, wordt vingervlugheid in het tellen hier tot een cultus verheven. Als gevolg van die woekerprijs, besloten we de kat uit de boom te kijken en nog wat van de oude stad te verkennen. Madrassa’s, wat moskeeën en bazaartjes kwamen we tegen, maar restaurants niet. Een taxi chauffeur stelde voor om ons naar een authentiek Oezbeeks restaurant te brengen: Ismail, buiten het centrum.

‘Ismail’ bleek een eettuin te zijn, met allerlei verschillende set-ups: gezellig met zes aan een tafel onder een hoog houten plafond, luidruchtig met twintig aan tafel onder luifels en knus met twee aan een tafel, naast een gedrapeerd gordijn. Doorheen dit alles galmde een muziekinstallatie met een “professionele mmezinger, moderne Oezbeekse klanken producerend. Alles tezamen oogde het een beetje neo-Breugheljaans. Naast een lekkere soep, hebben we een specialiteit van schaap op het bord gekregen, met rijst en frietjes (jajaja!). De obligate fles wodka kostte slechts 15000 som, evenveel als twee flessen kersensap plus twee flessen spuitwater. Het schaap was blijkbaar in een broodoven gebakken en zeer lekker. Voor deze smulpartij hebben we per man acht Euro betaald, wat zowat dertig procent minder is dan voor “de kip in het oude centrum”. Onder de luifels werd er volop gedanst toen we weggingen: bij de Oezbeken is elke diner “dansant”.

Vandaag mochten we uitslapen: het wandelbezoek aan Bukhara werd op gang geschoten om half tien. Ter herinnering: de temperatuur was op dat moment al opgelopen tot 34°C. Onder leiding van een jonge gids, die onwillekeurig aan een nakomeling van Genghis Khan deed denken, kregen we les geschiedenis, in de schaduw van de bomen die de plaats markeerden waar in 800vC de stad werd gesticht. Bukhara heeft qua “historische evenementen” veel gemeen met Merv, in Turkmenistan. De Gouden Horde heeft ook deze stad in de dertiende eeuw met de grond gelijk gemaakt. In tegenstelling tot Merv is Bukhara echter heropgebouwd en groeide ze uit tot het centrum van de Zijderoute tussen 1300 en 1600. Drie bazaars, elk met hun eigen specialiteit, fungeren tegelijk als ruilplaats en stadspoort langs de belangrijkste invalswegen.

De bloei en welvaart vonden hun neerslag in prachtige religieuze gebouwen. Vooral de Grote Moskee (die enkel voor het vrijdaggebed wordt gebruikt) is een architecturaal pareltje. Tussen haakjes, Oezbekistan is een seculier land, waar religieuze overtuiging een persoonlijke zaak en beleving is. Terwijl lange broek voor mannen en een bedekt hoofd voor dames een voorwaarde zijn om een moskee of madrassa binnen te stappen, ziet men hier geen nikab en zeker geen burka. Dit alles stemt tot nog meer nadenken bij het extremisme in de Arabische wereld, evenals in West-Europa. Men kan moeilijk voorbij aan het feit dat extremisme, zoals bijna altijd het geval is, gelinkt is aan mensen of structuren die macht willen verwerven of behouden.

Na een wandeling van vier uur doorheen deze stad met zijn talloze bazaars en vriendelijke mensen, zijn we – op voorspraak van onze gids – “plov” gaan eten in een volksrestaurant, buiten het centrum. “Plov” is een rijstschotel die wat weg heeft van paella, echter zonder saffraan, en met runds- of lamsvlees. Dit natuurlijk darmdammend voedsel hadden we, uitgehongerd als we waren, binnen het half uur verorberd. De meeste collega’s gingen daarna wat rusten: zware maag en loden warmte zijn daarvoor excellente katalysatoren.

Alexander en ikzelf hebben ons, verkleed als tenniscoach, in een nokvolle “tennis shuttle”, samen met vijf speelsters en hun coach, van ons hotel naar het stadion laten voeren, waar een ITF tornooi plaats vindt. Vandaag werden er enkel kwalificaties gespeeld. We hebben een Nederlandse gadegeslagen, niet mis - haar tennisspel. Na haar overwinning mochten we samen op de foto, en we hebben haar beloofd om in augustus te gaan kijken, als ze naar Koksijde komt.

Nu nog douchen, wat eten en de blog op de website zetten. Morgenvroeg rijden we naar Samarkand… naar verluidt verblijven we daar in het mooiste hotel (“President”). Benieuwd wat er daar allemaal zal werken!?

Bukhara, 9 juni 2013

  • Comments(0)//silkblog.grimburger.com/#post23