Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Halloo, Samarkand?

nederlandsPosted by grim(m)burger Tue, June 11, 2013 04:52:36

Eindelijk, we zijn zonder kleerscheuren in Samarkand aangekomen. Ik ben nu op de kop zeven duizend kilometer gevorderd sinds we Harelbeke achter ons hebben gelaten. De anderen hebben wellicht een kleine duizend kilometer meer op de teller, wegens de uitschieter naar Cappadocië. Er resten ons, grosso modo, twee duizend kilometer tot Alma Aty.

De weg hiernaartoe, uit Bukhara, is marginaal beter dan de vorige dagen, al was het enkel omdat er over omzeggens de ganse afstand (250km) een dubbele tweevaksbaan ligt, met minder slechte stukken dan we gewoon zijn geraakt. Maar toch is het een inspannende rit gebleken wegens: meer auto’s op de weg, meer mensen langs (en op) de weg, drukkende hitte en vermoeiende helderheid van de lucht.

Vooral de dichtere bewoning rond deze grote verkeersas die Bukhara met Tasjkent verbindt, is zeer opvallend. Dat heeft te maken met het feit dat er in Oezbekistan zo’n slordige 34 miljoen mensen wonen - van uiteenlopend pluimage trouwens. Waar de grond niets beters toelaat, daar is er overal katoen gepland. Hier en daar staat er ook tarwe. Op de akkers werken quasi-uitsluitend vrouwen, maar op lang niet alle akkers is er activiteit, en na de middag valt het stil.

Als je ergens halt houdt op een pleintje naast de weg, is de kans groot dat een hoop kinderen naar je auto schieten om in luidkeels koeterwaals te bedelen. Ik heb de indruk dat het veelal Tajiken zijn, een etnische groep die in het zuidoosten een stek heeft,en tevens in Tajikistan en Noord Afghanistan wonen, beiden op een boogscheut van hier. Deze mensen spreken trouwens geen Oezbeeks maar wel Farsi, een Perzische taal. Waar al de mannen van dit land zich schuil houden, zou ik niet weten.

Vier uur hebben we erover gedaan, met respect voor de snelheidsregels (en voor de staat van de weg!). Twee wagens hebben onderweg een bekeuring gekregen. Het binnenrijden van Samarkand was een oefening in slalommen, toeteren, stof en uitlaatgas slikken en wat sakkeren. Het is duidelijk dat deze stad overal leeft, en snel uitdijt. Op het eerste zicht is het een mooie en nette stad. Het toerisme zal daar niet vreemd aan zijn. Trouwens is ook de kwaliteit en de grootte van de huizen en gebouwen net een knoopje meer. En ons hotel? Dat is écht een hotel, met alles erop en eraan – voor een prijs.

Toch was het bij aankomst reeds klein alarm: diesel! Juist, brandstof vinden, diesel dus. Volgens de gids is er in gans de stad (vijfhonderd duizend inwoners) slechts één pomp met een voorraad diesel. Volgens diezelfde gids had de hotel manager al deze diesel van die pomp voor de Vlasroute gereserveerd. We zouden als de weerlicht moeten gaan tanken, zoniet was er misschien geen diesel meer te vinden …!?

Het had wat voeten in de aarde voor we weg waren: de stad terug door, de stad uit en dan nog verder. Na twintig minuten waren we er. Nieuw probleem: geen “power” voor de pompen. Alles geraakt hier wel opgelost, mits een beetje geduld. Toen de diesel eindelijk in onze tanken stroomde, kwam de volgende verrassing: twee dollar per liter (ter vergelijking, in Turkmenistan, betaalden we twintig eurocent). In lokale munt betalen kon ook, maar dan werd de wisselkoers met 20% in ons nadeel aangepast. Wie wordt er allemaal rijker van?

Met al deze vertragingen is het bezoek aan het mausoleum van Timoer Lenk afgelast. De groet aan de stichter en Khan (of Emir) van het laatste verenigde Centraal-Aziatische Rijk is daarmee uitgesteld tot morgen. Een voorstelling van Oezbeekse klederdracht met volksdansen gaat wel nog door. Het wordt eerder de typische toeristenkost met eenvoudige pasjes en dito muziek. De klederen, naar modellen uit de zestiende eeuw, waren dan wel betoverend kleurrijk. Tot slot hebben we gegeten in het restaurant “De Plataan”, regelrecht gekozen uit de Lonely Planet gids. Zonder meer aan te bevelen: soep, beef, espresso, één glas witte wijn (geen voltreffer) en één fles spuitwater gingen gezwind binnen, en dat alles voor tien dollar – duur naar Centraal-aziatische maatstaven maar dit is dan ook Samarkand, met hoofdletter!

Samarkand, 10 juni 2013

  • Comments(0)//silkblog.grimburger.com/#post24