Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Afspraak op de Pamir Highway

nederlandsPosted by grim(m)burger Mon, June 17, 2013 20:09:26

Zondagmorgen, acht uur. We worden wakker in Osh. Meestal schrijf ik ’s avonds, bij de aankomst. Dat is niet gelukt om twee redenen: één, waren we slechts om half negen ter plaatse en, twee, heeft het tot half twaalf geduurd tot we gevoed werden.

Om met dat laatste te beginnen: we slapen bij een gastgezin. Twee kleine kindjes en een jong koppel hebben er een groot huis, waarin veel plaats is. Misschien denken ze nog aan veel uitbreiding, ofwel zijn ze aan het sparen om het vol meubelen te zetten:immers, naast wat minder-comfortabele bedden staat er niet al te veel in de “slaapkamers”. Ware het niet dat ik al wat ben afgevallen, dan had mijn vering-matrascombinatie misschien tot op de grond doorgehangen. Ach, dat hoort erbij; de mensen zijn zeer vriendelijk, en de kindjes – natuurlijk, zeer lief. Na het deponeren van onze bagage gingen we naar het rendez-vous voor het avondeten, met de auto. Voor iedereen klaar was werd het half tien (sommigen vonden het nodig om te douchen en met één douche voor tien man neemt dat wat tijd). We bestelden wat bier, soep en de schotel van de dag (spaghetti met beef).

Onder een tent van witte gordijnen, voorzien van een grote ovale lage tafel (zoals de Japanners), mochten we ons, nogal ongemakkelijk voor de meesten, op matten en gesteund door enkele kussens, neervlijen. Onze gids had deze plek uitgekozen in het (rijke) zuidelijke gedeelte van de stad. Er speelde ook “muziek”, en er was ook een bar met veel oranje verlichting. Na een goed half uur krijgen we bier, er was slechts één soort meer beschikbaar, van Russische makelei en, hoe kan het anders, een fles vodka voor de liefhebbers.

Om elf uur kwam een kelner ons vertellen dat het nog twintig minuten zou duren. Algemene verbijstering en verontwaardiging! Enkele tafelgenoten stapten op, en kwamen dansend terug. Niet alleen was er muziek (zoals in quasi alle grote restaurants in Centraal-Azië), er was een disco. Met wat goede moed vlogen de twintig minuten voorbij. En dan nog twintig – de honger was helemaal weg, en de vaak domineerde alles. En dan: hoera: spaghetti met wat beef, letterlijk. Elke Belgische teenager kon dit in een handomdraai thuis klaar maken als er kokend water, spaghetti en corned beef voor handen is.

Nu kon alles snel gaan: rekening, wc en weg. Op weg naar het wc ontdekte ik dat het niet alleen “muziek” was, maar een “full blown disco”, zwart van het volk. Blijkbaar was het ook een plek voor de "high society" want de jonge dames die de hoge hielen lichtten aan de verste kant, waren glitterend uitgedost. Een soort van bodyguard zorgde ervoor dat vreemden hen niet vervoegden. Het wc bleek ook modern te zijn: geloof het of niet, er was één wc, één, voor het ganse etablissement. Samen aanschuiven is een gegeerd sociaal spelletje. Voor acht dollar waren we uiteindelijk gesteld en om half een lag ik in mijn hangbed!

Eerder in de dag hadden we de Oezbeekse grens overgestoken. Ik zal jullie de kafkaiaanse administratieve beslommeringen besparen. Het was alles samen bijna vier uur “werk”, waarbij de Kyrgiziërs slechts verantwoordelijk waren voor een half uurtje daarvan. Aan hun kant werden we ontvangen met groenten, fruit, drank en wisselkantoren. In Kyrgizië blijven we bij “som” (of soem) maar ze zijn wel vijftig keer meer waard en er is geen zwarte markt.

Het andere evenement van de dag was een uitstap naar een pas, op 2400m, ten zuiden van Osh. We waren later gearriveerd dan verwacht maar het weer was schitterend en we besloten de zestig kilometer aan te vangen. Deze weg, bekend als de Pamir Highway, werd door de Chinezen aangelegd om sneller hun goederen naar de lokale markten te brengen. Het is de eerste weg die de vergelijking met onze betere westerse wegen kan doorstaan: bijna een biljart. Op die manier was de afstand een kleiner probleem dan we gewoon zijn geworden. Om half vijf stonden we er en het was een fantastische beleving, naar alle mogelijke aspecten. In de verte rezen de massieve granieten muren van de zogenaamde “Knoop van Pamir” als zwart-witte reuzen. Overal waar we keken glooiden langgerekte bergweiden, gevuld met leven: mensen, kippen, paarden, schapen, ezels en koeien.

Dit was het zomerverblijf van de Kyrgizische herders, hun dorp lag heel diep in het dal, nauwelijks zichtbaar. De ganse pas was bezaaid met leven, groen golvend in alle richtingen. De kinderen, eerst wat schuchter, volgden ons, zwaaiend met de handen en armen, breed lachend ook. “Hello” zeiden ze, de ouderen wisten zelfs trots “how are you?” te roepen. En iedereen wou op de foto: poseren, lachen, wuiven, nog poseren, weglopen en terugkomen. Volle twee uur hebben hoog in die pas rond gelopen en massa’s foto’s gemaakt, zowel van bergen, dieren als mensen. Tegen zessen kwam er nog een trouwkoppel met gevolg wat vieren, de Bentley’s stonden geparkeerd aan de kant van de weg. In feite is het tafereel onbeschrijflijk, tenminste voor mij. Diegenen die een betere impressie willen krijgen, kunnen best naar de talloze foto’s komen kijken – na de zomer!

Osh, 15 juni 2013

  • Comments(0)//silkblog.grimburger.com/#post29