Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Sweet Sophia

nederlandsPosted by grim(m)burger Thu, May 16, 2013 07:55:30

De nacht in Belgrado was kort. De zon rijst hier om vijf uur en de bussen vullen straten en pleinen met ratelend lawaai en dikke mazoutwolken weinige minuten daarna.

Om 9u hadden we een afspraak met de “beste radiator hersteller” van de stad. We hadden al gemerkt dat, in het algemeen, de Serviërs nogal stug zijn in de communicatie. In de “Kiler Servis” garage was dat niet anders. De diagnose was snel gemaakt: de plastic afdekplaat van de radiator lassen was niet iets waarvoor ze ook maar enige garantie zouden geven…

Dan maar naar de grote Toyota dealer in de buitenwijk van de stad. Kijken of we het spul konden vervangen. Toch wel, maar het zou zeven dagen duren om het ding tot in Belgrado te krijgen. Pfff… de hedendaagse logistiek mag dan al veel faam voor snelheid hebben vergaard, de werkelijkheid valt tegen. Voorzichten tot in Istanbul bollen en onmiddellijk een radiator naar daar laten sturen leek de beste oplossing.

Er zat dus niets anders op dan door te rijden, met gekruiste vingers: om te beginnen een paar honderd kilometer autoweg naar Nis. Ongelooflijk maar waar: de reparatie hield stand, we “verbruikten” geen water meer. De “rode” weg naar de grens slingerde zich door een groen-golvend landschap.

De schaarse dorpjes oogden klein en bouwvallig. Op de omliggende akkers scharreleden en schraapten veel kromgebogen mensen - groot en klein(er), man en vrouw – met redelijk primitief werktuig. Dit land was arm.

De grens met Bulgarije was een “rentrée” in de EU. Dat werd door de Bulgaren in reuzengrote letters aangegeven. Zonder veel moeite werden we “thuis” binnengewuifd. Na een tiental kilometer was er even paniek: we hadden verzuimd om een wegenvignet te kopen en de boetes waren – zo had iemand opgezocht via zijn wireless iPad – astronomisch. Bij de volgende winkel konden we het op onze voorruit plakken, tien Euro. Ja, zelfs aan de Euro waren ze niet vreemd ofschoon ze normaliter hun eigen Lev gebruiken.

De Europese subsidies hebben de weg naar Sophia nog niet tot autostrade geplaveid. Gelukkig is het ook niet echt druk en de Bulgaren rijden redelijk “gemanierd”. Vanuit het noordwesten komend, op twintig kilometer afstand is de hoofdstad duidelijk zichtbaar als een witte muur. Dichterbij is “wit” niet de juiste beschrijving. Naast moderne commerciële établissementen, staan er nog heel wat pre-Amelinckx blokken te verkommeren, bewoond uiteraard.

In de oude binnenstand heerst er een gemoedelijke sfeer. Wat opvalt, zijn de enorm hoge hakken van de fel opgedirkte jonge dames en het nog nooit geziene macho uitzicht van de jonge heren, holsters en pistolen (pseudo?) incluis. ’t Was weeral zeven uur voorbij voor we aankwamen en we besloten om, terwijl het nog licht was, eerst met zijn drieën door de stad te wandelen. Sofia mag er zijn: statige gebouwen die ietwat Weens aandoen, verscheidene orthodoxe kerken, moskeeën en één moderne katholieke kerk, en bovenal netjes. Zeker vergeleken met Belgrado, of Brussel.

En weeral was het half twaalf voor ik in bed lag. Morgen naar Istanbul, opnieuw 600km waarvan vierhonderd autoweg en de rest, wel, dat zouden we nog ondervinden!

Istanbul, 16 mei 2013

  • Comments(1)//silkblog.grimburger.com/#post3