Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Naar de "Royal Tulip"

nederlandsPosted by grim(m)burger Fri, June 21, 2013 11:19:10

De titel lijkt te insinueren dat er bloemen wachtten aan de aankomst, hier in Alma Aty, waar we nu onze spreekwoordelijke tent hebben opgeslagen, en de laatste voorbereidselen treffen om terug te keren naar huis, of beter naar thuis, bij vrouw en kinderen, en bij minder avontuurlijke – zeg maar, minder zotte – vrienden. Neen, er waren geen bloemen bij aankomst, maar wel een schitterend hotel, aan een vlasrouterprijsje, gelukkig maar.

Vorige woensdag zijn we uit Bishkek vertrokken zoals gepland, en zelfs op tijd, om negen uur. De rit naar de grens met Kazakstan was kort. Bij aankomst aan die grens stond er, voor het eerst, een file: niet van vrachtwagens maar van personenwagens. De auto’s druppelden voorbij de bareel, die metronomisch werd bediend door een ijverige, stug uitziende jonge grenswachter. De formaliteiten voor het uitrijden van Kyrgizië waren simpel, zelfs voor auto en chauffeur. De passagiers moesten allemaal uitstappen, en te voet de grens over. De temperatuur was aangenaam, dus viel de wandeling wel mee.

Bij aankomst in de Kazakstan zone, mochten we allen onze wagens, netjes naast mekaar, aan de kant oplijnen, naast een Mechelse scheper, die later een drugssnuffelaar bleek te zijn. Met uitzondering van de beambte die de paspoorten behandelde, sprak niemand een woord Engels en alle formulieren waren uitsluitend in het Russisch en Kazaks. We hadden er evenmin een idee van welke formulieren we moesten invullen, noch in hoeveel exemplaren. Ik kreeg uitgelegd aan een grenswachter dat onze vertaler)van dienst, Laurent, als passagier was overgestoken. Gelukkig werd hij uitgenodigd om terug in de neutrale zone te komen, zoniet …?

De paperassenwinkel in dit deel van de wereld blijft verbazing wekken. Ook diegenen die de lokale talen begrijpen, weten veelal niet hoe de procedures in elkaar zitten. Nadat alles was ingevuld, is het dan duwen om je plaats niet te verliezen aan het loket. In ons geval was er slechts één loket open. Met de ervaring die we in het verleden hebben opgedaan, vormden we een ‘pakje van zes’ rond het venstertje, zodat er niemand aan de zijkanten door kon wringen. Voor een neutrale buitenstaander zal het erop geleken hebben dat we een bezige bijenkolonie waren, die door één gaatje naar huis wou.

Op een dikke twee uur waren we erdoor. Nu nog autoverzekering kopen! In de hoek van het cafeetje, vlak aan de grens en de stoffige parkeerweide, verkocht een meneer aan een tafeltje “verzekeringen”. Laurent had een prijs voor zes genegotieerd: 5600 KZT (Kazak Tenghe) per auto, dekking voor drie maand. Dat komt neer op €34. De ganse administratieve winkel voor zes wagens kostte nog een uur tijd. Zelf heb ik daar tussendoor wat Danone yoghurt gedronken, om mijn darmen, die weeral in staking waren, wat milder te stemmen. (Achteraf bekeken, denk ik dat de oorzaak daarvan een doos tonijn was, die te lang in de laadbak had gelegen, in de zon, bij 50°C ).

De klok wees bijna half drie aan toen we aanzetten voor Alma Aty, tweehonderd kilometer verder. De weg ernaartoe zou degelijk zijn, hoewel zonder gescheiden, noch dubbele rijvakken. Aanvankelijk waren er nogal wat dorpjes, met veel scholen en snelheidsbeperkingen. Daarna mochten we negentig per uur over de doorgaans vlakke steppe “vlammen”. Na een goed half uur werden we door een politieagent naar de kant gewuifd.

Een mongools type, in bruin uniform met een “Russische kepie”, breed gebouwd, stapte op mijn venstertje toe. Voor zover ik wist, had ik niet te hard gereden. Wat hij zei verstond ik niet, behalve het woord “farie”, wat “faren, koplampen” zou kunnen betekend hebben. Ik haalde de schouders op. Laurent heeft altijd gezegd dat je beter helemaal niks verstaat. Dan begon hij met duim en vingers van beide handen een beweging te maken die met het dimmen van lampen te maken heeft. Papieren, uitstappen en naar het kantoortje.

Zo zag ik dat twee collega’s ook gepakt waren, Joris en Julie. In het bureau stond eenzelfde typetje, wellicht met een ster meer, een beetje vettig te glimlachen. “Fari, fari! Het daagde bij ons dat er in Kazakstan blijkbaar verwacht werd dat men met de lichten aan rijdt! Joris begon in vlot Leuvens uit te leggen dat hij wel verstond wat er mis was, maar dat we daarvan helemaal niet op de hoogte waren, bij het binnenrijden van het land.

De agent bleef lachen en haalde een vijftal aan mekaar geniete bladeren uit zijn schuif. Daarop stonden vele kolommen met nummers, beschrijvingen en getallen. Na wat irrationele interpretatie van zijn uitleg, leek het erop dat het een lijst met verkeersregels en boetes was. Achter onze overtreding stond het getal 8655. Dat zou betekenen veertig euro. Ik kreeg de indruk dat de heren wat onder tafel wilden verdienen. Na al de landen te hebben doorgereisd waar corruptie, volgens de reisgidsen, schering en inslag was, en waarvan we niets hadden gemerkt! – komen we nu in het voorspoedige, goed georganiseerde Kazakstan om … corruptie te vinden?

“Allé jong, da godde toch nie vraoge, da kan nie, we wiste da toch nie”. Joris begon met luide stem te jeremiëren, armen en benen in alle richtingen zwaaiend. De niet onvriendelijke meneer keek wat verbaasd. Na enkele pirouettes, steekt Joris lachend zijn hand uit en zegt “komaan, vergeet het, we wisten het niet, laat ons gaan”. De politieman gaf Joris de hand, en lachte breed. Daarna gaf hij mij de hand en Julie, en we zeiden in koor “Spasiba” (dank u) en vertrokken. Toen ik weer in de auto stapte waren mijn compagnons juist wakker geworden…

De rest van de rit was gebeurtenisloos, al was het maar omdat de steppe eindeloos hetzelfde is. We arriveerden aan de rand van Alma Aty juist op tijd voor het spitsuur. Volgens het “roadbook” lag ons hotel aan de andere kant van de stad. Ook met de hulp van onze gps nam de doorsteek meer dan een uur in beslag. Toen we de oprit van de “Royal Tulip” opdraaiden was ook dat ellendig stukje stadsfile vergeten. We werden onthaald door een groepje Vlamingen die op bezoek waren bij een lokale universiteit. Een vijfsterren hotel, na een vijfsterren reis betekende een welkome verademing.

’s Avonds werden we uitgenodigd door een groepje Kazakse zakenmensen, waaronder de directeur/eigenaar van het hotel. Op de bovenste verdieping werd ons een prachtig diner aangeboden, met schitterende plats en verse lekkernijen. Ik besloot om, voor deze keer, mijn buikloop te vergeten. Eindelijk lekkere rauwe groenten! Eindelijk witte en rode wijn! Eindelijk vis! Eindelijk datgen … wat we meer dan vier weken hadden ontbeerd, en wat we thuis als doodnormaal beschouwen. En naar Kazakse traditie bracht iedereen aan tafel een toast uit. Het feest heeft geduurd van zeven tot half twaalf, en we hebben gesmuld en gedronken dat het een lust was, zoals tieners die thuis komen van een zwaar bergkamp!

Als afsluiter werden we donderdag uitgenodigd voor een rit naar de bergen. De eerste stop was de beroemde ijsring van Alma Aty waar in de jaren zeventig en tachtig talloze wereldrecords werden geschaatst. Op 1600 meter hoog gelegen, in de ijlere lucht, in een windstille vallei was het lange tijd het beste ijsstadium in de wereld. Daarna klommen we verder naar het wintersportcentrum, aan de voet van vijfduizend meter hoge bergen. Zeshonderd meter hoger hielden we halt in het skistation. De temperatuur was fris (15°), de lucht was heerlijk vol, de hemel blauw en de bergen majestueus. Het was een aangename plek om op adem te komen.

Daarmee zijn de negen duizend kilometer vol gemaakt. Iedereen is vermoeid en aan wat rust toe. De meesten – misschien iedereen, kijken ernaar uit om thuis te zijn, ik ook.

Alma Aty, Kazakstan, 21 juni 2013

  • Comments(5)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by SVD Mon, June 24, 2013 08:54:32

Hé Voorzitter ,
Wij zijn blij dat alles goed verlopen is en wachten met spanning om dieper in te gaan op je reisverhalen.
Dat zal donderdagavond wel lukken bij de bbq en ik denk dat het eten lekkerder zal zijn dan het meeste dat je onderweg binnen moeten spelen hebt.
Het meeste dat we die donderdagen gemist hebben was de matchontleding onder de douche en in het cafetaria.
Tot op de mini.
Rik en de rest van SVD

Posted by annemie Sun, June 23, 2013 11:41:05

Welkom thuis Alex, dit heb je weer goed gedaan, proficiat! tot zaterdag, ik kijk er al naar uit om je verhalen te horen.

Annemie

Posted by Gunther Sat, June 22, 2013 19:14:58

Misschien tot maandag op onze terugweg van Frankrijk. Ik ga je blog missen.

Posted by Mich Fri, June 21, 2013 15:33:06

Welcome back, zal zorgen dat de groenten goed gespoeld zijn zondag :-)

Posted by piet Fri, June 21, 2013 12:20:04

wij zien er ook naar uit om op het tennisterein te zien welke de gevolgen zijn van vier weken avontuur en 'afzien' op fysisch en mentaal vlak, of de fore hand nog even krachtig is, de topspin nog even dodelijk. goede terugreis en tot dinsdag.