Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Byzantijnse Perikelen

nederlandsPosted by grim(m)burger Sat, May 18, 2013 21:53:30

Niet alleen was het diner zonder alcohol, straffer zelfs: ik was zo “poept” (voor alle duidelijkheid het engelse equivalent van “pooped”), dat ik bij aankomst recht naar bed ben gegaan. Dus niet alleen een alcoholvrij diner, ook een alcoholvrije dag.

Donderdag kondigde zich in Istanbul zonnig aan en dat was maar goed ook want het was een vrije dag. Zelf had ik enkele afspraken met oude vrienden gepland. Een beetje bijpraten over het nieuwe Turkse wirtschaftswonder en de politieke constellatie leek me een prettig vooruitzicht en, waarschijnlijk ook economisch voordelig.

Onontkoombaar bleef de Toyota en zijn radiator. Louter toevallig had ik op het diner een belangrijke dealer van Toyota in Turkije ontmoet: om chance te hebben moet je op de juiste plaats zijn. Hij had ’s morgens reeds een afspraak georganiseerd voor me met een collega in Istanbul. Uiteraard moest ik nog eens door het mierennest rijden, een nest waar alle mieren mekaar de duivel schijnen aan te doen.

In Istanbul wordt er werkelijk op de centimeter gereden, en, integenstelling tot Caïro, niet altijd aan een mierensnelheid. Totnogtoe vond ik Messina op Sicilië de meest memorabele stad waar ik ooit heb rondgetoerd. Vergeleken bij dit Constantinopel verbleekt Messina tot een trainingscentrum voor zondagrijders. Voor elke lopende en vierkante centimeter wordt er gevochten en als je hem niet pakt, ben je hem kwijt. Wie niet verovert, verliest – binair. En de nakomers nemen het niet dat ook zij niet vooruit gaan. Vriendelijk of vragend kijken naar je tegenstander heeft één effect: hij (er zijn weinig zij’s) schuift naar voren, naar links, kortom naar de open ruimte, hoe klein ze ook moge zijn, of lijken!

De garage dus. We werden verwacht. Met gebarentaal werden we naar binnen geleid. Dit is ongetwijfeld de grootste Toyota garage van… België: ruim, blinkend, georganiseerd. Het was wachten op de vertaler, waarschijnlijk de enige. Opvallend in Turkije is de homogeniteit van de taalvaardigheid: Turks als eerste, tweede en derde taal; daarna zijn er enkelen die wat Engels kunnen, en af en toe Duits. Basta.

We deden ons verhaal aan Aytaç en weinige minuten later gingen we met vier gasten naar de groene Hilux. Motorkap omhoog, hoofden omlaag, vingers langs de radiator: de jonge mekanieker wond er geen doekjes rond toen hij stelde dat reparatie onmogelijk was. Enkele minuten later bevestigde de baas, blijkbaar super geconnecteerd met de Toyota buitenwereld, dat zulke radiator in Turkije niet aanwezig was.

Daarmee waren we terug op het (voorlopig) “slechtste-geval-scenario”: een verlengd verblijf in Istanbul, ten minste voor mezelf. De juiste radiator stond vertrekkenklaar in België. Het startschot werd gegeven. Met DHL kan het stuk op 24 uur in Istanbul geleverd worden. Moderne logistieke en dito slogans, weet je. Dat de douaniers in Turkije niet werken op zaterdag en zondag hoor je pas als een écht plan maakt. Maandagmorgen wordt hij geleverd, die unieke radiator – als alles goed gaat.

Alvorens drie extra dagen aan de Bosphorus rond te hangen, had ik nog mijn afspraken voor de rest van de dag na te komen. De eerste op de middag en de tweede om vijf uur, in Besiktas (voor de voetbalkenners). Ik bespaar jullie de inhoud van de gesprekken en de uitleg over de platheid van het bier. Om drie uur waren we klaar met de koffie en zou ik een taxi nemen naar het noordelijk deel van de stad. Geen enkele taxi te bespeuren!

Ach ja, natuurlijk! Tussen drie en half vier ‘wisselen’ de chauffeurs en nemen de taxi’s geen passagiers. Om de twaalf uur veranderen vijftigduizend chauffeurs van zitplaats. In Mechelen noemen ze dat een volksverhuizing. Ik stelde voor dat we alvast zouden stappen: de weg voert langs de Bosphorus, met wat wind en veel loverige schaduw. Intussen is het verkeer op deze grote boulevard tot stilstand gekomen, en voor de toeters geldt het tegenovergestelde. De politie organiseert een U-bocht voor alle verkeer en we wandelen verder in een zee van relatieve kalmte.

Een paar kilometer verder – het zal juist voorbij vier uur geweest zijn – zien we langs de overkant van de straat rook. Dus toch een brandje? Mijn collega raadpleegt zijn iSomething voor meer “live” nieuws. Geen nieuws lijkt goed nieuws. Tot er plots wat jongelui voor ons uiteen stuiven – anarchisten suggereerde mijn intuïtieve (op vooroordelen gebaseerde) neurale processor. “We kunnen beter uiteen gaan”, stelde Firat voor. En zo geschiedde.

Terwijl ik de straat overstak, groeide het aantal wegspurtende en schreeuwende ‘anarchisten” tot een stormloop. Hier en daar galmde er wat boem-boem. Op het moment dat ik het voetpad aan de overkant had bereikt, ging er een echte bom af op tien, twintig meter van mij. Zij verspreidde een zure geur. Uit mijn ooghoeken zag ik nog dat een water(stof?)kanon spuitend chargeerde. Gelukkig kon ik een straatje in, omhoog, tezamen met een tiental anderen. Na een paar minuten leek het leed geleden en begon het verkeer aan de overzijde terug te “bollen”.

Zoals in de goede oude tijd leek dit de kans om vooralsnog tijdig op mijn afspraak te zijn, enkele kilometer hogerop. Gedecideerd stapte ik het steegje naar beneden en de boulevard op. Wat een verrassing! In geen tien seconden liepen de tranen uit mijn pijnende ogen en kon ik geen woord meer uit mijn geïrriteerde keel krijgen. Ik geef het toe: in Leuven 68 heb ik niet op de barricades gestaan. Dit was mijn allereerste traangas ervaring. Na vijftien minuten ‘recup’ op een hogergelegen plantsoentje, was ik klaar om naar mijn hotel terug te keren.

Op de avenue naar mijn hotel in SultanAhmed spurtten al de taxi’s me voorbij, overvol. Hier en daar stonden de jonge ordetroepers, met gasmakers, knuppels en schietgeweren, nog half paraat. Minstens twintig tv-camera’s hebben het gebeuren vastgelegd en twee vrouwelijke dames op hoge hakken, met fel gekleurde lippen en een oranje bol op hun microfoon – journalisten zeker? – stapten zelfverzekerd rond, micro, en meer, in aanslag.

Ik arriveerde in het hotel juist op tijd… om weg te gaan, met de tram. Omdat het ‘niet zover was’ werd de tram vervangen door de voeten. Het diner met twee Belgische ingezetenen, een journalist en een economisch adviseur, was aangenaam en interessant, met Turkse wijn. Het was weer middernacht toen we het hotel binnenstapten voor een afsluitende pint op het dakterras. Ik had vandaag meer dan tien kilometer gestapt, en gelopen waar het moest.

Relax, hoe is dat eigenlijk?

Istanbul, 18 mei 2013

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.