Along the Silk Road

Along the Silk Road

Overland from the Atlantic to the Pacific

Travelling the Silk Road in 2013

Drie dagen ballen in Istanbul

nederlandsPosted by grim(m)burger Sun, May 19, 2013 22:25:17

Dat was de straf die mijn papa kreeg nadat hij bij de kraag was gevat toen hij, diep in de nacht, terug in de kazerne trachtte binnen te geraken – met in een stuk in de kraag. Zevenenzestig jaar later zit ik drie dagen “vast” in Istanbul, omdat er in deze contreien geen radiator te vinden is die op onze auto past. Istanbul is geen cachot, maar het omsluit je, zoals een mummie. De voorbije drie dagen heb ik mijn best gedaan om dit infernale stukje aarde wat nader te bekijken en te begrijpen, terwijl mijn collega’s in Anatolië op ontdekking waren.

Vrijdagmorgen, na het redelijk hectische vertrek van de vlasrouters, heb ik alle losse eindjes in verband met de auto wat op orde gebracht, alvorens me per taxi naar een stukje stad te spoeden waarvan ik zelfs niet wist waar het ongeveer lag. Het zou wel de moeite zijn want Taner, die me had uitgenodigd voor een hartelijk (en smakelijk) weerzien, hield vroeger al van dingen die “in orde” waren. De taxi bracht me dus bij “Historia”, wat een museum bleek te zijn. Niet direct een omgeving waar mijn vriend me zou uitnodigen. In dit land waar iedereen node raadt naar wat de uitheemse klant zegt, had de chauffeur “Astoria” verkeerd begrepen, en "Shopping" niet gehoord.

Het rendez-vous oord bleek een heel eind weg, in het Noorden van de Europese stad. En chic, zo chic dat er een echte ‘security check’ stond bij het binnengaan. Starbucks vind je hier vandaag in elke belangrijke straat, maar Café-Restaurant Kitchenette was zowel qua taal als imago al een paar stappen verder. Veel schoon volk liep er rond. En het eten was lekker: hier kon ik lam proberen zonder schaapachtige beetjes op te peuzelen! En Taner zag er, zoals altijd, hoewel nu wel tien jaar ouder, super uit. Hij bereidde zich voor op een ‘special event’: de Bosphorus overzwemmen, en terug, voor een totaal van zeven kilometer. Als bijkomende training voetbalde hij en deed hij aan Pilates, drie maal per week, met een ‘personal trainer’, want anders doe je het allemaal verkeerd! Waar heb ik dat nog gehoord?

De rest van de dag heb ik wat bijgeklust aan de ongeschreven blogs en ’s avonds – voor het donker werd – heb ik rondgekuierd tussen de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. Mijn blog heb ik beëindigd met een pintje Turks bier op ons dakterras waarbij de nachtelijke aanblik van de moskeeën en de twinkelend-verlichte bruggen rond deze Gouden Hoorn, hoog boven het gewoel, slechts één boodschap hadden: luxe, calme à volonté!!

Zaterdagmorgen scheen de zon vanaf het gloren, en de temperatuur schoot snel omhoog. Ik had een CitiTour op het programma waarbij de belangrijkste monumenten en trekpleisters van Istanbul werden aangedaan. Op het open bovendek woei er af en toe wat koele wind, recht uit de zee. Een pet en zonnebril waren broodnodig. Een hoogtepunt op onze route was de plaats waar ik donderdag werd verrast door de politie maar de andere toeristen hebben daar (natuurlijk) niets van gemerkt.

Onder de echte bezienswaardigheden waren er talloze magnifieke gebouwen en imposante kastelen. De voetbalstadions van Besiktas en Galatasaray, beiden in een natuurlijke kuip gelegen, oogden veel kleiner dan op tv – groene alpjes tussen bergen steen. Doorheen de stad hingen hemelhoge Turkse vlaggen: witte maan, een witte ster eronder op een helrode achtergrond. Ik dacht dat de grootte van de vlag wel evenredig zou zijn met de verkregen gunsten van de staat. Wat me nog het meest verbaasde waren de muren van Constantinopel: drieëntwintig kilometer, grotendeels rechtop staand, met talloze eenvoudige moslim begraafplaatsen en sierlijke universele kerkhoven ernaast, aan de westkant. De wensen van de doden en de noden van de achterblijvers, zijn duidelijk cultuur-gebonden.

Toch is dat wat er niet meer staat opvallender dan wat er wél staat: gedurende de vierde kruistocht, na het beleg van de stad, werd immers alles verwoest door de kruisvaarders. Onze eigen Graaf van Vlaanderen, Boudewijn, werd de volgende dag tot Keizer gekroond van wat er overbleef. Naast de restanten van het paleis van Justinianus, was ongeveer alles met de grond gelijk gemaakt, met uitzondering van een keerpaal van de renbaan! Zeventienhonderd jaar werd zomaar weggevaagd, voor altijd. Zelfs de verwoesting van Rome door de “heidenen” was veel minder compleet dan die van Constantinopel door de “christenen”.

Vandaag is het zondag in Istanbul. Ataturk heeft er voor gezorgd dat zaterdag en zondag rustdagen zijn, in plaats van donderdag en vrijdag. (Het middaggebed op vrijdag om 13u bleef wel behouden). De dag begon drukkend en Azië leek wazig ver weg aan de andere kant van de Bosphorus. Behalve mijn achterstand in het bloggen helemaal wegwerken, had ik mezelf overtuigd om toch een GPS te kopen van Turkije, vooral gezien de lengte en de onduidelijkheid rond mijn achtervolgingstocht naar Trabzon, morgen - als het Allah of God belieft!

Vooreerst verstaat niemand G-P-S, ook niet Gi-Pi-eS. Hier heet dat apparaat “Navigacjon”. Vervolgens wordt dat in mijn eigen uitverkoren toeristische stadsdeeltje niet verkocht. Volgens de receptie in mijn hotel, waar ze enkele woorden Engels spreken en redelijk wat begrijpen, kon ik daarvoor in Istiklal Cadessi terecht. Dat is zes kilometer weg. Ik besloot om er per taxi naartoe te rijden en te voet terug te keren. (Gisteren had ik vanaf de bus gemerkt dat het op die manier bergaf zou gaan).

De elektronica winkel was snel gevonden. Ze hadden een sectie GPS’en en een jonge verkoper die geen Engels kon, geen. Vriendelijk en hulpvaardig, dat wel. Het toestel dat ik me, na een stomme demo en sprakeloze uitleg, wenste aan te schaffen, kwam uit de dozenkast eronder. Helaas, geen enkel nummer kwam overeen. Dan maar een jonge dame erbij sleuren: zij kon Engels, liet hij verstaan. Misschien drie woorden meer, maar ze kende niks van Navigacjon probeerde zij me duidelijk te maken, vriendelijke lachend. Uiteindelijk kondigde de verkoper een “stock check” aan. Een jongen-in-oranje haastte zich van zijn computer naar achter. En klaar was kees: groene doos, map van Turkije en betalen. Denk vooral niet dat Istanbul veel goedkoper is dan Brussel!

Nu nog de lange boulevard bergaf. Istanbul is zonder veel twijfel de grootste georganiseerde chaos van opeengestapelde stenen van Europa, wellicht van de wereld. Alle combinaties hebben een plaats, inclusief ooit-schitterende façades die, te midden van luxueuze winkels, er gedelapideerd bijstaan of bijhangen. Istiklal Cadessi is een langgerekt orgasme voor de verslaafde shopper: een paar kilometer rechtdoor, overal vitrines en open deuren, verkopers en muzikanten, versierd met Turkse vlaggen dat het een lust is, en om de twintig meter langs beide kanten een plaatje met “Turkcell”.

Op het einde van de straat had ik flashbacks naar donderdag. Bij een groepje jongeren (met vlaggen) stond een geblindeerde politiewagen, wat in de schaduw verborgen. Het is vandaag feest in Turkije. Wat nu het Feest van de Jeugd & Sport is geworden, noemde niet zo lang geleden het Feest van Ataturk. Voor sommigen is die naamswijziging een teken van de toenemende macht van de staat en de islam, en een aanslag op de seculiere gedachte. Wat verder stond een ganse groep mensen in wit en rood, met ballonnen en vlaggen, klaar om te gaan stappen, een parade of een manifestatie. De politie, en hun bruut straatmaterieel, waren in groten getale aanwezig. Ik heb mijn pas versneld, gelukkig ging de straat op die plek steiler naar beneden. In traangas ben ik inmiddels ervaringsdeskundige!

De rest is geschiedenis. Mijn GPS werkt ook! Pittig detail: de dichtheid en veelheid van gebouwen is hier zo groot dat hij er een uur heeft over gedaan om de positie te vinden! Uit de handleiding leerde ik dat hij vier signalen moest kunnen opvangen alvorens hij victorie kon kraaien. Welnu, na wat vruchteloos broeden, heeft hij gekraaid, en ik ook.

Morgen maandag is een belangrijke dag. Zal de radiator in onze Toyota geraken? Vandaag zat hij nog in het sorteercentrum in Leipzig. Omdat ik mezelf niet alléén tot een stuk in de nacht over Turkse wegen zie bulderen, komt Alexander me morgen vervoegen, met het vliegtuig vanuit Kayseri. Op die manier kunnen we morgenavond, of ten laatste dinsdagmiddag in ijltempo de rest van de groep vervoegen. Tenminste, als DHL en de Turkse douane een handje toesteken …

Istanbul 19 mei 2013

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.